Even voorstellen......Janneke van der Wees

Janneke , je bent al sinds jaar en dag voorzitter van de Stichting PDL en reist stad en land af om PDL-trainingen te acquireren en adviezen te geven.Hoe ben je daar toch zo in verzeild geraakt?

Een hele goede 1e vraag. Het begon, zoals voor heel veel mensen, met Jan van Eijle. Hij was in '91 docent in een school voor gezondheidszorg, waar ik werkzaam was als Hoofd Marketing en Opleidingsadviseur. Jan kwam af en toe bij me bedelen om een lokaal en om wat (onderwijskundige) ondersteuning bij de PDL-trainingen die hij, toen nog op heel bescheiden schaal, gaf.
Ik raakte met hem aan de praat en wist meteen: die Jan is met iets heel unieks bezig. Het werkboek PDL was net klaar, de trainingen mondjesmaat, en ja.. ik ben een opleidingsadviseur en marketeer, dus dacht: kunnen wij samen niet iets?
Zo hebben wij samen de Stichting PDL opgericht. Jan was vrij van alle organisatie en acquisitie en kon zich volledig wijden aan zijn grote liefde: PDL aan de man brengen en op de werkvloer bekend maken. Ik sloeg aan het acquireren, deed aan PR (want naamsbekendheid moest eerst), samen met Henk en Margreet, bestuursleden van het eerste uur. Leuke tijd, maar ook lastig, want "de kost gaat voor de baat" en de inkomsten voor de Stichting bestaan, nog altijd, uit een afdracht per trainingsdagdeel en trainen kun je pas als je weet wat PDL is en het maken van folders en organiseren van Congressen kost geld, ja, dan is de cirkel rond. We investeerden alleen maar in het begin en later, ja, toen ging het lopen. Zeker na ons eerste landelijke PDL-congres.

Maar ik werd toch vooral gegrepen door PDL, het mooie samenspel van de methodiek, de voorzieningen en de attitude om kwaliteit van leven te verbeteren van de Passieve medemensen. Toch altijd nog een "vergeten groep" patiënten/cliënten.
En goede zorg en streven naar kwaliteit van leven, ja, dat is wel gemeengoed geworden in Nederland en in België.
Maar "gewone" kwaliteitszorg is voor deze groep niet toereikend. Dus moet je iets bedenken.
Belevingsgerichte zorg, ja en dat aangevuld met al die methodieken, voorzieningen die we inmiddels hebben opgedaan in de PDL-jaren. En niet te vergeten: de attitude.
Begin nu eens met de acceptatie van passiviteit en ga van daaruit denken: wat kan ik nu betekenen, hoe kan ik toch communiceren en contact leggen. En weet je Edith, je staat versteld van die geweldig creatieve oplossingen die PDL biedt en ook die in de loop van de tijd, door het werken met PDL, zijn bedacht door al die verzorgenden en paramedici.
Een standbeeld zou op z'n plaats zijn!

Je bent dus ook gedreven geworden. Wat vind je nou het mooiste aan PDL ?
Nou, het mooiste is dat PDL aan twee kanten werkt: het is goed voor de bewoners, het verbetert hun kwaliteit van leven, het voorkomt pijn en ongemak en doorligproblemen, het geeft mensen een veiliger en comfortabel gevoel. En, dat is het leuke eraan: het is goed voor de verzorgenden en paramedici. Zij kunnen met de hulpmiddelen en de methodiek betere zorg verlenen en wat vooral leuk is: het geeft hen veel meer voldoening. 
Ik zal je één mooi voorbeeld noemen. Bram Grit, één van onze trainers was gestart met de 10-delige PDL-training in een verpleeghuis. Cursisten raakten enthousiast en kwamen ook met vragen over een specifiek probleem: een oudere man, behoorlijk passief, was zo krom gegroeid dat hij niet meer te helpen was op de po, en, wat nog erger was, de verzorgenden konden zijn blaaskatheter bijna niet meer goed verzorgen. Een ernstige situatie. Ze vertelden dat deze meneer op de wachtlijst stond van het ziekenhuis om geopereerd te worden aan zijn liezen, zodat de benen dan iets meer elkaar kunnen. Bram gaf die cursisten alvast een paar tips over "schommelend bewegen" en over keypoints, kortom, tips hoe je zo iemand toch nog kunt wassen en verzorgen.
6 weken daarna sloot Bram die training af en wat vertelden die cursisten: ze hadden alles in praktijk gebracht en de methodiek en tips opgevolgd en wat bleek? Meneer was van de wachtlijst afgehaald, hoefde niet meer geopereerd omdat de schommelende bewegingen de spasmen zodanig hadden verminderd dat de wasbeurt weer mogelijk was en de katheterverzorging goed gedaan kon worden.
Prachtig toch? Ik hou van deze verhalen, dat dit kan, met aandacht en zorg en met eigenlijk simpele handelingen. En dan de decoratietechnieken, de aromatherapie, dat iemand rustiger wordt van je stem, van muziek, van aanraken. Dan gaat het echt over welbevinden en kwaliteit van zorg.
Ik kan me voorstellen dat verzorgenden daar ook een kick van krijgen.

Is het nou zo dat je PDL kunt 'doen' als je 1 zo'n training hebt gevolgd?
Ja, iedereen die de volledige PDL-training heeft gedaan zit niet stil, moet oefenen en oefenen en in de praktijk brengen. En uitproberen. En dat lukt! Ben je getraind dan ben je echt in staat, samen met je team, om PDL uit voeren. En het leuke is: iedere dag vinden ze wat nieuws uit, ontdekken ze weer nieuwe mogelijkheden. Dat betekent dat wij als bestuur en met docenten en de instellingen steeds ervaringen uitwisselen. Om daar ook andere instellingen en bewoners van te laten profiteren.
Weet je, de PDL-zorgmethodiek is een basis, daarna kun je er nog veel meer mee. Want je ontwikkelt een attitude van: ik ga dat eens proberen, kijken of die bewoner daar op reageert, of dat hulpmiddel, stoel of matras gebruiken. Het inspireert, het maakt creativiteit los.
Laatst was ik in een instelling die een mooie muurschildering had aangebracht, van zo'n 3 bij 3 meter. Wat bleek? Hadden ze gedaan omdat bewoners, in de war en dement, iedere keer de deur open deden van de opbergruimte voor rolstoelen. Resultaat: verdwaalde bewoners die vielen tussen de stoelen en liften die daar stonden. Gewoon de hele muur beschilderd, de deur zit er nog in dus de medewerkers kunnen die gewoon gebruiken, maar, o wonder, de bewoners doen dat niet. Want het is een prachtig schilderij van zee en strand en duinen en die deurknop zien ze dus niet meer. 
Ik vind dat een heel creatieve vondst het kost niet eens veel geld.

Hoe verdelen jullie het werk als bestuur?
We zijn een stichting met een ideëel doel, namelijk PDL zoveel mogelijk in de instellingen laten uitvoeren en implementeren in de zorg aan passieve bewoners.

Goede PR, bekendheid en uitvoeren van PDL-trainingen zijn dan de targets.
Het bestuurswerk gebeurt in vrije tijd. Dat geldt voor alle bestuursleden en we hebben daarnaast allemaal een fulltime job, die overigens voor elk van ons veel te maken heeft met PDL.

We vergaderen zo'n 4 keer per jaar, daarnaast nog de extra bijeenkomsten voor conferenties en docentenbijeenkomsten, een congres organiseren, ja, dat kost veel tijd. Maar we hebben een leuk team, mailen elkaar veel wat weer efficiënt is en ja, ik schijn ook wel een strenge voorzitter te zijn, dus bereidt iedereen zich goed voor op de vergadering en levert zijn voorstellen of stukken op tijd in. We hebben de taken ook een beetje verdeeld. Het contact met het bedrijfsleven bijvoorbeeld, dat doet Henk allemaal. 
Een lezing geven of een congres organiseren, dat vind ik weer leuk. We zijn aardig op elkaar ingespeeld. En hebben er ook veel plezier van.
Soms heeft één van ons het op het werk heel druk, dan springt de ander even bij. We zijn een werkbestuur, dus moeten we het grotendeels zelf doen.
De voeding vindt weer plaats via het werkveld, de contacten met de instellingen, de PDL-ers in Nederland en België en de PDL-docenten.
Dus, het is leuk!

Edith van der Laar
PR medewerker.