Afscheid Jan van Eijle

Jan van Eijle behoeft in de verpleeghuiswereld waar PDL plaatsvindt, geen nadere toelichting. Iedereen kent hem: vanaf het prille begin van PDL, het Werkboek, de lezingen en artikelen en van zijn onverminderd enthousiasme bij het geven van PDL-trainingen. Jan was, samen met een enthousiaste groep medewerkers uit verpleeghuis de Samaritaan, de grondlegger van de PDL-methodiek en vanaf de oprichting van de Stichting PDL, in 1992, participeerde hij als PDL-deskundige in het bestuur. Jan heeft steeds aangegeven dat hij eind 2000 gebruik zou maken van de VUT-regeling. Dat betekent dat hij plaats maakt voor andere PDL-docenten en niet meer dagelijks in zijn auto stapt op weg naar weer een volgende PDL-training. Gelukkig blijft Jan nog een jaar enigszins PDL-actief om voor en met het bestuur enige projecten te begeleiden, maar dit zal een overgangsfase zijn naar het genieten van vrije tijd, in Nederland en in zijn geliefde huis in Frankrijk. Reden dus voor het bestuur om Jan, tijdens een zeer plezierig verblijf in Waasmunster, flink in het zonnetje te zetten. Voor deze "Wereld-PDL-er" was er een Wereld-ontvanger die werd overhandigd door voorzitter Janneke van der Wees. Henk Nijkamp, bestuurslid en ook PDL-er van het eerste uur, blikte in zijn toespraak terug naar het allereerste begin van PDL en trok een vergelijking naar het heden. Wat is er veel bereikt met PDL ! Het bestuur benoemde Jan als ERELID van het PDL-bestuur. Zelfs Jan werd hier stil van.

Partir, c'est......Mais non!!!!! (Vertrekken is een beetje.........Welnee!!!)

In het begin van de jaren tachtig kwam een zeer boeiende taak op mijn weg in verpleeghuis 'de Samaritaan' waar ik toen als hoofd fysiotherapie werkzaam was. Later in de tachtiger jaren bleek die taak PDL te heten. In de negentiger jaren mocht ik langzaam maar zeker mijn werkterrein naar onderwijs in de gezondheidszorg verleggen. In de laatste jaren negentig bestond dat onderwijs louter uit het verzorgen van PDL-trainingen in Nederland en België. Nu is het 2e millennium definitief ten einde en ik (van net van voor de oorlog) kreeg de gelegenheid om van een sympathieke overbruggingsuitkering naar mijn pensioen gebruik te maken. Dit betekent: a. afscheid van het Albeda College b. afscheid van het bestuur van de Stichting PDL, waaraan ik als adviseur was toegevoegd. c. waarschijnlijk in 2002 naar Frankrijk verhuizen d. verder leven op allerlei nieuwe boeiende wegen. Afscheid nemen is dus voor mij in geen enkel geval 'een beetje sterven'. Dit is ook de enige reden waarom mijn vrouw en ik naar Frankrijk willen verhuizen; dan kunnen we de Fransen deze vergissing in hun spreekwoord voorzichtig en liefdevol duidelijk maken. Mocht overigens daarbij nog tijd overblijven voor andere belangrijke levenstaken, dan valt niet uit te sluiten dat ik op meer internationaal niveau PDL mag helpen te promoten. En dan.... a. heb ik weer contact met het bestuur van de Stichting PDL b. raadpleeg ik graag de collega-docenten voor van alles-en-nog-wat c. blijf ik meeleven en -denken met PDL.
Waarom dan een afscheid met verwenweekend en cadeaus? Gewoon omdat in de afgelopen jaren een hechte band is ontstaan met mensen die blijken vrienden te zijn. Het zijn die vriendschapsgevoelens die bij een VUT-geval zeggen: 'we willen wat doen'. Bedankt!!!! Het zijn die vriendschapsgevoelens die zeggen: 'we houden contact' . Juist bij een 'afscheid' komt dat nog eens extra naar voren en dat voegt leven toe aan de jaren.

Tot ziens!
Jan van Eijle

Het voltallig bestuur in Waasmunster bijeen om Jan in het zonnetje te zetten.